صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۲۲

محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟ پوشیده چشم را ز گلستان چه فایده؟ حیرت بجاست حسنی اگر در نظر بود آیینه را ز دیده حیران چه فایده؟ پیکان بود ز خنده سوفار بی‌نصیب دلتنگ را ز چاک گریبان چه فایده؟ آب حیات را نبود نشأه شراب مخمور را ز چشمه حیوان چه فایده؟ از خنده دل ز خون نتوان ساخت چون تهی ما را چو پسته از لب خندان چه فایده؟ هر برگ گل بر آتش سوداست دامنی پروانه را ز سیر گلستان چه فایده؟ خورشید بی‌نیاز ز سیر ستاره است خاک شهید را ز چراغان چه فایده؟ با چشم شرمگین نتوان گل ز حسن چید لب بسته را ز نعمت الوان چه فایده؟ برق فناست حاصل باران بی‌محل در عهد شیب دیده گریان چه فایده؟ نشتر سبک عنان نکند خون مرده را افسرده را ز سلسله جنبان چه فایده؟ چون نیست هیچ کس که به داد سخن رسد صائب ز جمع کردن دیوان چه فایده؟