صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۲

رسیده است به معراج اوج پستی ما هزار پایه کم از نیستی است هستی ما به هر چه چشم گشادیم، عشق می‌بازیم گرفت روی زمین را صنم پرستی ما نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟ به گوش، خنده مینای می‌گران آید ز بس که هست سبکروح، خواب مستی ما غذای روح به تن می‌دهیم از غفلت به خویش خاک ببالد ز تن پرستی ما غنیمت است دمی آب خوش درین عالم به ذوق آب خمارست می‌پرستی ما شبی که سایه کند می‌به جام ما صائب سیاه روز نگردد چراغ هستی ما