صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۴

در جسم خاکسار مرا جان سوخته باشد سفال تشنه و ریحان سوخته چون لاله گرچه چشم و چراغم بهار را تر می‌کنم به خون جگر نان سوخته تخمی که سوخت سبز نگردد ز نوبهار از می‌چگونه تازه شود جان سوخته؟ خیزد نفس ز سینه گرمم به رنگ آه خاکسترست گرد بیابان سوخته از مرگ فارغند حریفان پاکباز آتش چه می‌کند به نیستان سوخته؟ از خاک پای سوختگان است سرمه‌ام بینایی شرر بود از جان سوخته چون داغ لاله است زمین گیر آه من از دل به لب نمی‌رسد افغان سوخته جان تازه شد ز سینه بی‌آرزو مرا گلزار رهروست بیابان سوخته صائب ز خوان نعمت الوان نوبهار قانع شدم چو لاله به یک نان سوخته