صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۹

به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده بنای خانه ناموس را به آب مده ز خیره چشمی تردامنان ملاحظه کن کتان عصمت خود را به ماهتاب مده بهار عصمت تو ره به خشکسالی بست به هیچ تشنه جگر نیم قطره آب مده ببین که مستحق التفات کیست نخست زکات حسن به هر کس به اضطراب مده به عاشقان جگرتشنه رحم کن ساقی ته پیاله خود را به آفتاب مده خراب کرده دلی را ز خویش کن معمور چو گنج تن به هم آغوشی خراب مده هنوز پای دل از ساعد تو می‌لغزد به دست اهل هوس دست بی‌حجاب مده مرا به گردش چشمی خمار می‌شکند عبث پیاله به این عاشق خراب مده حریف موجه غیرت نمی‌شوی صائب ز روی بحر، نظر آب چون حباب مده