صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۷

عرق به برگ گلت می‌دود شتاب زده نگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟ چه خانه‌ها که رساند به آب، طوفانش رخی که از نگه گرم شد گلاب زده ز خنده‌اش جگر آفتاب می‌سوزد مرا لبی که نمک بر دل کباب زده مگر حجاب شود پرده تو، ورنه نقاب ز عارض تو کتانی است ماهتاب زده نظر به آن خط مشکین که می‌تواند کرد؟ که زهر بر دم شمشیر آفتاب زده ز داغ من جگر سنگ آب گردیده ز درد من کمر کوه پیچ و تاب زده نشاط روی زمین فرش آستان کسی است که پشت پای بر این عالم خراب زده گشاده روی به دیوان آفتاب رود چو صبح هر که نفس از ره حساب زده فغان که شبنم مغرور ما نمی‌داند که خیمه در گذر نور آفتاب زده بیاض گردن او را ز نقطه ریزی خال توان شناخت که گشته است انتخاب زده کجاست فرصت دل برگرفتن از عالم؟ چنین که می‌روم از خویشتن شتاب زده تو فکر خویش کن‌ای شیخ، کار من سهل است مرا شراب و ترا باطن شراب زده مباد سایه بلبل کم از چمن، کامسال نهشت برگ گلی گردد آفتاب زده زبان دعوی خورشید را تواند بست ز عقده‌ای که بر آن گوشه نقاب زده تلاش وصل بتان با حیا مکن صائب که هست از دل خود روزی حجاب زده