صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۱

گر از طعام تن عام می‌شود فربه تن کریم ز اطعام می‌شود فربه کف کریم ز ریزش به خویش می‌بالد ز می‌تهی چو شد این جام می‌شود فربه غذای روح بود قسمت لب خاموش قدح ز باده گلفام می‌شود فربه اگر چه در خور صیاد نیست طعمه من ز صید لاغر من دام می‌شود فربه ز درد و داغ محبت تمام گردد دل ز پختگی ثمر خام می‌شود فربه گداخته است کسی را که شوق بوس و کنار کجا ز نامه و پیغام می‌شود فربه؟ زمین شور دهد بال و پر به موج سراب ز آرزو دل خودکام می‌شود فربه اگر تو پنبه غفلت برآوری از گوش هزار بستر آرام می‌شود فربه نصیب چرب زبانان شود حلاوت عیش ز قند پسته و بادام می‌شود فربه چرا خورم غم روزی، که مرغ قانع من چو دانه از گره دام می‌شود فربه به چشم شور کنندش چو ماه دنبه گداز دو هفته هر که ز ایام می‌شود فربه علاج ثقل به زینت نمی‌توان کردن کی از لباس، به اندام می‌شود فربه؟ به زخم سنگ پریشان کنند مغزش را ز پوست هر که چو بادام می‌شود فربه ضعیف گشته چنان دین به عهد ما صائب که نفس کافر از اسلام می‌شود فربه