صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۹۷

به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه کند درازی شب عمر شمع را کوتاه گذشت آه من از نه فلک ز پستی قدر که نارسایی طالع بود رسایی آه به حرف و صوت سرآمد حیات من، غافل که راه زود به افسانه می‌شود کوتاه شد از سفیدی مو بیش دل سیاهی من ز صبح حشر نشد جان غافلم آگاه ز ناله‌ام جگر سنگ چون نگردد آب؟ مرا ز قیمت نازل فکنده‌اند به چاه مراست دیده دل از حطام دنیا سیر نیم شرار که سرکش شوم به مشت گیاه علاقه سر مویی به دل بود بسیار بس است لنگر پرواز چشم یک پر کاه ز ذکر جهر مکن منع صوفیان زاهد که عاشقند به بانگ بلند بر الله کسی به مرتبه سروری سزاوارست که ریشه کن ز دل خود کند محبت جاه دو روزه دولت فصل بهار چندان نیست که کج به طرف سر خود نهی چو غنچه کلاه مخور فریب سعادت ز چرخ شعبده باز که بیضه بهر شکستن نهند زیر کلاه ز داغ لاله سیراب می‌توان دریافت که می‌کند ته دل را شراب لعل سیاه محیط پرخطر عشق ازان وسیع ترست که بر کنار فتد موجه‌ای ازو به شناه زیاده شد ز خط سبز سرگرانی حسن غرور شاه یکی صد شود ز گرد سپاه ز قطع رشته امید چند تاب خوری؟ ازین کلافه وسواس دست کن کوتاه به من حرارت دوزخ چه می‌کند صائب؟ چنین که آب مرا کرده است شرم گناه