صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۹۵

چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده دست در گردنم انداخت شراب آلوده نکند طالع نامرد اگر کوتاهی می‌کشم پرده ازان روی حجاب آلوده باش تا پیش لب آرند ترا دلسوزان مکن آن دست نگارین به کباب آلوده از شفق چرخ کهنسال به می‌می غلطد من به می‌گر شدم ایام شباب آلوده بوسه از تشنه لبی سینه گذارد بر خاک تا شد از خط لب لعل تو تراب آلوده زردرویی کشد از قلزم رحمت فردا دامن هر که نگردد به شراب آلوده مپسندای فلک پیر که چون صبح، شود از شفق موی سفیدم به شراب آلوده هیزم خشک به آتش چه تواند کردن؟ هیچ زاهد نشود از می‌ناب آلوده روز خود را نتوان کرد به نیرنگ سیاه حیف باشد که شود موی خضاب آلوده می‌بی آب بود آتش سوزان صائب لطف خوب است که باشد به عتاب آلوده