صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۹

حدیث خام مجویید در رساله ما به مهر داغ رسیده است برگ لاله ما چو جام لاله، می‌ما چکیده داغ است کراست زهره که بر لب نهد پیاله ما؟ چو جامه حرم کعبه می‌نهد بر چشم به دست هر که فتد فردی از رساله ما به داغ سینه مجروح ما مبین زنهار که خنده در دهن کبک سوخت لاله ما چو لاله با جگر گرم عشق می‌بازیم ز داغ خویش بود عنبرین کلاله ما ز رزق ما فلک سفله باز می‌گیرد درین بساط اگر رم خورد غزاله ما مکن ز خلوت آغوش ما تهی پهلو که مه تمام شود در حصار هاله ما عبث به سینه ما داغ می‌نهد گردون که چون سپند جهد مهر از قباله ما به داغ عشق ملایم نمی‌شود صائب دلی که نرم نگردد ز آه و ناله ما