صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۵

در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره سرو موزون از درختان بیشتر دارد گره در گلستان جهان هر لاله رخساری که هست از غم عشق تو آهی در جگر دارد گره در گرفتاری حلاوت‌های عالم مضمرست نی به هر بندی جدا تنگ شکر دارد گره بس که می‌پیچم دل شبها به یاد زلف او هر رگم از رشته تب بیشتر دارد گره از دو ناخن گر گره وا می‌شود، چون از صدف بر جبین خویشتن دایم گهر دارد گره؟ آه سردی از لب هر کس که می‌گردد بلند آفتابی در ته دل چون سحر دارد گره رشته نگسسته باشد بی‌گره، چون اشک من نگسلد هر چند از هم بیشتر دارد گره؟ نیست جای پرفشانی تنگنای آسمان ورنه دل در سینه چندین بال و پر دارد گره تا شدم از غنچه خسبان، شد پر از گل دامنم در گشاد کارها دست دگر دارد گره چون گشاید کار من زان در که دربانش ز منع از دم عقرب بر ابرو بیشتر دارد گره از سبک مغزی به فرقش تیغ می‌بارد مدام بر جبین خویش هر کس چون سپر دارد گره یک گره افزون نباشد رشته زنار را سبحه تزویر از صد رهگذر دارد گره ریخت چون برگ خزان از عقده دل ناخنم حرف پوچ است این که از ناخن خطر دارد گره در تلاش رشته کار من بی‌دست و پا با همه بی‌دست و پایی بال و پر دارد گره قرب حق در قبض بیش از بسط عارف را بود با گهر در رشته پیوند دگر دارد گره عقده زود از جبهه اهل کرم وا می‌شود از حباب پوچ دریای گهر دارد گره نیست ممکن سربرآرد از گریبان گهر رشته از کوتاه بینی تا به سر دارد گره نیست صائب دلخراشی کار اشک صافدل ورنه در هر قطره‌ای صد نیشتر دارد گره