صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۳

در گلویم اشک رنگارنگ می‌گردد گره کاروان در راههای تنگ می‌گردد گره نیست آغوش فلاخن جای لنگ سنگ را در سر مجنون کجا فرهنگ می‌گردد گره؟ از تراوش زخم اگر مانع شود خوناب را شکوه هم در سینه‌های تنگ می‌گردد گره بعد عمری چون صدف گر قطره آبی خورم در گلوی تشنه‌ام چون سنگ می‌گردد گره در بیابانی که من چون گردباد افتاده‌ام راه می‌پیچد به خود، فرسنگ می‌گردد گره نعره از مستان تراوش می‌کند بی‌اختیار نغمه کی در ساز سیر آهنگ می‌گردد گره؟ در کمان پیوسته می‌آید مرا بر سنگ تیر در دهان حرف من دلتنگ می‌گردد گره لنگر طاقت حریف خرده اسرار نیست این شرار شوخ کی در سنگ می‌گردد گره؟ پیچ و تابی موی آتشدیده را لازم بود گردرویش زان خط شبرنگ می‌گردد گره از دل خونگرم من دامن کشیدن مشکل است نقش بر آیینه‌ام چون زنگ می‌گردد گره مرغ را در بیضه بال و پر گشودن مشکل است فکر صائب در زمین تنگ می‌گردد گره