صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۰

عمر خود صرف نصیحت ساختم بی‌فایده در زمین شور تخم انداختم بی‌فایده چون جرس از ناله بیهوده در این کاروان خویشتن را از زبان انداختم بی‌فایده بود وصل کعبه مقصود در بی‌توشگی من به فکر زاد، موسم باختم بی‌فایده بود در بی‌خانمانی عشرت روی زمین من ز آب و گل عمارت ساختم بی‌فایده هیچ نقشی بر مراد چشم من صورت نبست سالها آیینه را پرداختم بی‌فایده از سبک مغزی درین دریای بی‌ساحل چو موج لنگر تمکین خود را باختم بی‌فایده در خطرگاهی که دامن بر کمر بسته است کوه من ز غفلت رخت خواب انداختم بی‌فایده بود بیرون از جهت آن کعبه حاجت روا من به هر جانب ز غفلت تاختم بی‌فایده با وجود بی‌بری، در حلقه آزادگان گردن دعوی چو سرو افراختم بی‌فایده چون دو لب تیغ دودم صائب ز بستن می‌شود من چرا تیغ زبان را آختم بی‌فایده؟