صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۶۷

صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده عیشهای شب پریشان گشته را آواز ده هیچ ساز از دلنوازی نیست سیر آهنگتر چنگ را بگذار، قانون محبت ساز ده جام را لبریزتر از دیده عشاق کن از صف دریاکشان آنگه مرا آواز ده مرغ دل را بیش ازین مپسند در بند قفس شاهباز لامکان را شهپر پرواز ده تیره منشین در حریم میکشان چون زاهدان پیش یوسف طلعتان آیینه را پرداز ده موجه دریای رحمت کار خود را می‌کند اختیار دل به آن زلف کمندانداز ده سرمپیچ از بی‌دلی زنهار از زخم زبان بوسه‌ها چون شمع روشن بر دهان گاز ده کوری بی‌منت از چشم به منت خوشترست گر توانی بوی پیراهن به یوسف باز ده قابل احسان نمی‌باشند کافرنعمتان از قفس نالندگان را رخصت پرواز ده خنده‌های بی‌غمی در کوهساران مفت نیست همچو کبکان تن به زخم چنگل شهباز ده شبنم از روشندلی آیینه خورشید شد ای کم از شبنم تو هم آیینه را پرداز ده ناله حاضر جواب کوهکن استاده است دل ز سنگ خاره کن در بیستون آواز ده چون نمودی سیر و دور خویش را صائب تمام روشنی چون مه به خورشید درخشان باز ده