صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵۸

می‌کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه می‌نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه نقد انجم را به یک جام صبوحی می‌دهد خوب می‌داند فلک قدر شراب صبحگاه چهره خورشید اگر طالع نگردد گو مگرد لذت دیدار می‌بخشد نقاب صبحگاه چهره‌ای می‌باید از خورشید تابان شسته‌تر جای هر ناشسته رو نبود جناب صبحگاه هر دمی کز روی صدق از مشرق دل سرزند هست پیش قدردانان در حساب صبحگاه غفلت پیران جاهل را سبب در کار نیست فارغ است از منت افسانه خواب صبحگاه پیش ازان کز چشم خواب آلودگان نورش رود آب ده چشم از رخ چون آفتاب صبحگاه از شفق تا خون نگردیده است شیر صاف او شیر مست فیض شو از فتح باب صبحگاه دل سیاهان می‌کشند از سینه صافان انفعال چهره شب شد عرق ریز از حجاب صبحگاه گرچه می‌گویند باران نیست در ابر سفید فیض می‌بارد ز سیمای سحاب صبحگاه می‌شود چون چهره خورشید زرین چهره‌اش هر که رو از صدق مالد بر رکاب صبحگاه می‌دهد یاد از سبک جولانی دوران عیش عارفان را خنده پا در رکاب صبحگاه تیغ سیراب تو در آغوش زخم عاشقان هست در کام خمارآلود، آب صبحگاه گر بیاض گردن مینای می‌افتد به دست می‌توان شد در دل شب کامیاب صبحگاه چشم اگر داری که چون خورشید روشندل شوی همتی صائب طلب کن از جناب صبحگاه