صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵۴

چشمی که فتاد بر لقای تو شد مشرق گوهر از صفای تو هر روز هزار باد می‌میرد هر کس که نمرد از برای تو جان داد به خضر چشمه حیوان از غیرت لعل جانفزای تو می‌شد چو شکوفه مغزها رقصان می‌داشت بهار اگر هوای تو پیوسته به آب خضر شد جویش جان داد کسی که زیر پای تو بر خاک چو برگ لاله می‌ریزد خونی که نمی‌شود حنای تو می‌کرد هزار باغبان در خاک گل را می‌بود اگر وفای تو می‌داشت بصیرتی اگر رضوان می‌داد بهشت رونمای تو صیاد ترا چو آهوی مشکین بوی تو بس است رهنمای تو پای اندازی است اطلس گردون در رهگذر برهنه پای تو آیینه به آب چشم درماند بی‌پرده اگر شود لقای تو شمشیر برهنه می‌شود در دل آبی که خورند بی‌رضای تو اکسیر حیات جاودان دارد چشم صائب ز خاک پای تو