صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۴۲

مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو آن کیسه‌ها که دوخته‌ام بر وفای تو در جبهه ستاره من این فروغ نیست یارب به طالع که شدم مبتلای تو؟ طومار شکوه را نکنم طی به حرف و صوت تا همچو زلف سرنگذارم به پای تو پیمانه‌ای که دست تو باشد در آن میان گر زهر قاتل است بنوشم برای تو هر چند می‌کشد ز درازی به روی خاک دست که می‌رسد به دو زلف رسای تو؟ آب خضر ز چشمه سوزن روان شود آید چو در حدیث لب جانفزای تو شرم تو گفتم از خط شبرنگ کم شود یک پرده هم فزود ز خط بر حیای تو بیگانه پروری چو تو در کاینات نیست بیچاره عاشقی که شود آشنای تو شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم با زندگی خوشم که بمیرم برای تو دایم به روی دست دعا جلوه می‌کنی هرگز ندیده است کسی نقش پای تو هرگز ز ناز اگر چه به دنبال ننگری افتاده‌اند هر دو جهان در قفای تو بسیار در لطافت دل سعی می‌کنی از پرده دل است همانا قبای تو بیگانه وار می‌نگری در مثال خویش من چون کنم به این دل دیرآشنای تو؟ فارغ بود ز جلوه رنگین نوبهار هر کس که چید گل ز خزان حنای تو خط هم دمید و گوش نکردی به حرف من داد مرا مگر ز تو گیرد خدای تو گر بشنوی ازو دو سه حرفی چه می‌شود؟ صائب چها شنید ز مردم برای تو