صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۴

به هر ترنمی از جای می‌رود دل ما سبک رکاب چو بوی گل است محمل ما زمین سینه ما درد و داغ پروردست یکی هزار شود تخم اشک در گل ما شکست آینه ما و توتیا گردید همان خیال تو استاده در مقابل ما رسیده‌ایم به انجام و اول سفرست ز راه دورتر افتاده است منزل ما به پیشدستی ما نیست در کرم حاتم ز آبرو نشود تنگدست، سایل ما هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زد نشد گشاده شود عقده‌های مشکل ما ز سرو گلشن فردوس راست می‌گذریم نهال قد تو تا پا فشرده در دل ما نمی‌خوریم غم از هیچ رهگذر صائب خوشا کسی که درآید به گوشه دل ما