صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۲۱

شکفتگی نشود سبز در چمن بی‌تو به اشک شمع زند غوطه انجمن بی‌تو عنان برق و نسیم خزان و سیل بهار نرفته‌اند ز دست آنچنان که من بی‌تو ز شبنم و چمن بود تازه رو چون گل شده است برگ خزان دیده‌ای چمن بی‌تو بگیر پرده ز رخسار لاله زار و ببین که کاسه کاسه خون می‌خورد چمن بی‌تو گل حضور وطن بوده است دیدن دوست حضور دل به سفر رفت از وطن بی‌تو ز ما توقع پیغام و نامه بی‌خبری است گره فتاده به سررشته سخن بی‌تو به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است ز بس گریسته در عرصه چمن بی‌تو به می‌گریختم از هجر تلخ، ازین غافل که داغ تازه کند باده کهن بی‌تو جدا ز آینه طوطی سخن نمی‌گوید چگونه صائب انشا کند سخن بی‌تو؟