صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۰۰

زهی گردون کف بی‌مغزی از دریای عاشق تو دو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو ز شرم ناکسی چون اشک می‌غلطد به خاک و خون سر خورشید عالمتاب زیر پای عشق تو درین راه به دل نزدیک، گمراهی نمی‌باشد که جای سبزه خیزد خضر از صحرای عشق تو ز کوتاهی خجالت می‌کشد با آن رسایی‌ها قبای اطلس افلاک بر بالای عشق تو ز خورشید قیامت آب در چشمش نمی‌گردد دهد هر کس که چشمی آب از سیمای عشق تو شود هر پاره‌اش مهپاره‌ای دریانوردان را هر آن کشتی که گردد غرقه دریای عشق تو چو خورشید قیامت گرم می‌سازد جهانی را سر هر کس که گرددگرم از صهبای عشق تو به دل دارد چو عمر جاودان زخم نمایانی درین هنگامه خضر از تیغ استغنای عشق تو چه باشد دل، که کرد از شوخی این سقف معلق را مشبک همچو مجمر شعله رعنای عشق تو نمی‌گیرد به خود خاکسترش شیرازه محشر به هر خرمن که افتد برق بی‌پروای عشق تو به اسرار حقیقت چون لب منصور شد گویا لب جام از می‌منصوری مینای عشق تو فروغ مهر تابان ذره را در وجد می‌آرد وگرنه کیست صائب تا شود جویای عشق تو