صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۸۹

در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو نیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو تا توانی چون موج دریا را کشیدن در کنار چون خس و خاشاک محو جلوه ساحل مشو تا ز دوش رهروان باری توان برداشتن از گرانجانی غبار خاطر منزل مشو آسمان نقد ترا چندین گره آماده است زینهارای پست فطرت خرج آب و گل مشو جسم را تعمیر کن چندان که صاحبدل شوی چون به لیلی راه ردی واله محمل مشو می‌رسد چون عطسه بی‌تمهید گلبانگ رحیل از سرانجام سفر در هر نفس غافل مشو چیست بخت سبز تا از آسمان خواهد کسی زان بهار بی‌خزان قانع به این حاصل مشو می‌کند در ناخنت نی خامه تکلیف عقل عشرت طفلانه می‌خواهد دلت، عاقل مشو می‌شود بازیچه باد صبا خاکسترت بی‌طلب زنهار چون پروانه در محفل مشو فربهی از خوان مردم رنج باریک آورد همچو ماه نو به نور عاریت کامل مشو ایمن است از سوختن تا نخل صاحب میوه است در ریاض زندگی چون بید بی‌حاصل مشو سرمه خاموشی سیل است دریای محیط تا به شهرت تشنه‌ای چون ناقصان واصل مشو می‌توان صائب به لاحولی شکست ابلیس را زینهار از حمله این بی‌جگر بیدل مشو نیست صائب جز ندامت آرزو را حاصلی بیش ازین فرمان پذیر آرزوی دل مشو