صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۲

از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟ پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو سروها چون سبزه خوابیده می‌آید به چشم در گلستانی که گردد جلوه گر بالای تو طوطیان را همچو مغز پسته گیرد در شکر چون تبسم ریز گردد لعل شکرخای تو از گل خورشید گیرد آتش خجلت گلاب چون برافروزد ز می‌رخساره حمرای تو سرو را از طوق قمری حلقه‌ها در گوش کرد در چمن تا جلوه گر شد قامت رعنای تو