صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۷

از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو عمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو محو گردد نقطه‌اش در مد عمر جاودان هر که سازد خرده جان را فدای زلف تو رشته جمعیت اوراق از شیرازه است هست بر آشفتگان واجب دعای زلف تو برنگیرد دانه تسبیح دلها را ز خاک رشته زنار کافر ماجرای زلف تو در کنار آب حیوان افتد از موج سراب از دو عالم بگذرد هر کس برای زلف تو هر طرف چون نافه صد خونین جگر افتاده است تا که را از خاک بردارد هوای زلف تو هیچ مغزی نیست کز دیوانگی معمور نیست در زمان مد احسان رسای زلف تو کاسه دریوزه سازد ناف را آهوی چین تا کند بویی گدایی از هوای زلف تو دل که می‌افشاند دامن بر عبیر پیرهن خاکبازی می‌کند در کوچه‌های زلف تو چون توانم صائب از فرمان او گردن کشید؟ من که از عالم بریدم از برای زلف تو