صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۴

دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او ریشه در آیینه چون جوهر کند تمثال او حیرت آن روی آتشناک مهر لب شده است ورنه صد فریاد دارد هر سپند خال او صورت دیوار می‌آید به جان بی‌نفس وقت بیرون آمدن از خانه در دنبال او نیست چون تیر کمان سخت بر گردیدنش می‌دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او دور باش ناز او از بس غیور افتاده است سایه می‌آید به ترس و لرز از دنبال او! می‌توان از نقش پای او شنیدن بوی خون بس که گردیده است چون عاشقان پامال او روی خوبان دگر از باده رنگین گر شود چهره می‌می شود لعلی ز رنگ آل او در مقام دلبری ساکن‌تر از مرکز بود گر چه آتش زیر پا دارد ز عارض خال او قامت او گر به این عنوان کند نشو و نما زود خواهد گشت طوق قمریان خلخال او می‌کند چندین دل آشفته را گردآوری صائب از هر حلقه‌ای زلف پریشان حال او