صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای قامت بلندت معراج آفریدن یک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن پرواز طایر شوق مقراض قطع راه است صد ساله راه طی شد دل را به یک تپیدن مرد آن بود که چون می‌در شیشه گر کنندش چون رنگ می‌تواند از خود برون دویدن روزی که حلقه کردند زلف کمند او را از فکر وحشیان جست اندیشه رمیدن در خاک تیره دیدن نور صفا، کمال است هر طفل می‌تواند مه را در آب دیدن در عشق پیش بینی سنگ ره وصال است شد سیل محو در بحر از پیش پا ندیدن ای عنکبوت غافل، در تنگنای گردون آخر دلت نشد سیر زین پرده‌ها تنیدن؟ ملای روم صائب ما را بود سخن کش احسنت‌ای کشنده، شاباش‌ای کشیدن