صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۳۴

اشکی که از ندامت ریزند باده خواران شیرازه نشاط است چون رشته‌های باران ایام خط مگردید غافل ز گلعذاران کاین سبزه همعنان است با ابر نوبهاران تخمی است پوچ در خاک، خونی است مرده در پوست مغزی که آرمیده است در جوش نوبهاران روی زمین ازیشان رنگ نشاط دارد حاشا که زرد گردد رخسار لاله کاران ایام نوبهاران غماز شوره زارست از خانه برنیایند زهاد روز باران از روزگار حاصل هر کس به قدر دارد بی‌حاصلی است ما را حاصل ز روزگاران دریا ز جوش گوهر اندیشه‌ای ندارد دیوانه را نباشد پروای سنگباران دام فریب پنهان در زیر خاک دارند ایمن نمی‌توان بود از مکر سبحه داران آغاز خط مشکین عیدی است عاشقان را نزدیک شام باشند خوشوقت روزه داران بر شیر، نیستان بود انگشت زینهاری روزی که بود آن طفل در سلک نی سواران زان چهره عرقناک زنهار برحذر باش سیلاب عقل و هوش است این قطره‌های باران غواص را ز دریا بیرون خموشی آرد پاس نفس ضرورست در بزم باده خواران در پیش سیل آفت کوهی است پای بر جا هر چند پست باشد دیوار خاکساران آیینه پیش زنگی بی‌آبروی باشد زشت است دختر رز در چشم هوشیاران دوزخ بهشت گردد پاکیزه طینتان را در بوته گدازند آسوده خوش عیاران ایام نوجوانی غافل مشو ز فرصت کاین آب برنگردد دیگر به جویباران چون آب زندگانی صائب به من گواراست روز مرا سیه کرد هر چند روزگاران