صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۲۸

جانا که ترا گفت که ترک می‌و نی کن؟ بردار لب از ساغر و خون در دل می‌کن بر کشتی می‌نامه نی باد مرادست ای مطرب کوتاه نفس، باد به نی کن تا چند پی کبک به کهسار برآیی؟ در پای خم امروز شکار بط می‌کن تا روی کند عیش و طرب، پشت به خم ده تا پشت کند محنت و غم، روی به می‌کن هان خضر، تو آب در میخانه بیفشان هان‌ای دم عیسی، تو هواداری نی کن یک جرعه بر این خاک سیه کاسه بیفشان قارونکده خاک پر از حاتم طی کن سنگ کف طفلان حشم زنگ برآورد بی‌درد، ز صحرای جنن روی به حی کن صائب همه کس گوش به فریاد تو دارد یک ناله جانسوز درین بزم چو نی کن