صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۲

ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را که سبز کرد خموشی زبان سوسن را کسی ز قید خزان و بهار شد آزاد که همچو سرو ازین باغ چید دامن را نظر ز روی تو خورشید برنمی دارد که نیست خیرگی از مهر، چشم روزن را ز قید چرخ ترا عشق می‌کند آزاد که رستم آرد بیرون ز چاه بیژن را نبرد روح گرانی ز جسم یک سر موی نداد فایده قرب مسیح سوزن را خوش است دفع گرانان به هر روش باشد ملال نیست ز سرگشتگی فلاخن را به رنگ خویش برآورد روزگار، مرا که رنگ ظرف بود آبهای روشن را مدام بر سر حرف است خامه صائب همیشه جوش بهارست نخل ایمن را