صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۱۶

صاف است به گردون دل بی‌کینه مستان زنگار نگیرد به خود آیینه مستان در آینه هر نقش کجی راست نماید کین مهر شود در دل بی‌کینه مستان آیینه ز خاکستر اگر نور پذیرد از دردکشی صاف شود سینه مستان در گلشن وحدت گل رعنا نتوان یافت یکرنگ بود شنبه و آدینه مستان در ناف غزالان ختن مشک نهان است غافل مشو از خرقه پشمینه مستان گنجوری گوهر طلبد حوصله بحر هر دل نشود محرم گنجینه مستان جامی که توان دید در او راز جهان را در عالم ایجاد بود سینه مستان سرپنجه خورشید به شبنم نتوان تافت دل صاف کن‌ای محتسب از کینه مستان حسنی که ز خط بر سر انصاف نیاید بی‌فیض بود چون شب آدینه مستان صائب پی روشن گهران گیر که زنگار طوطی شود از پرتو آیینه مستان