صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۱۳

ما از صفای سینه بی‌کینه بر زمین مالیده‌ایم چهره آیینه بر زمین از راه خلق مطلب ما خار چیدن است گر می‌کشیم خرقه پشمینه بر زمین آن خودپرست اگر نه گرفتار خود شده است از دست چون نمی‌نهد آیینه بر زمین؟ می‌گشتمش چو کعبه به اخلاص گردسر می‌یافتم اگر دل بی‌کینه بر زمین در وصف خط او نرسد پای کلک من چون پای کودکان شب آدینه بر زمین عالم فروز گردد اگر آه گرم من دریا نهد چو تشنه لبان سینه بر زمین صائب درین زمانه ز پیران زنده دل یک تن نمانده جز می‌دیرینه بر زمین