صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۷

گریان ز کوی او دل ما می‌رود برون زین باغ، آب رو به قفا می‌رود برون رفتی و رفت روشنی از چشم و دل مرا با میهمان ز خانه صفا می‌رود برون گر درد استخوان رود از مغز بوریا درد از دل شکسته ما می‌رود برون بر رنگ و بوی عالم امکان مبند دل کز دست همچو رنگ حنا می‌رود برون بلبل چگونه بال گشاید درین چمن کز جوش گل نسیم صبا می‌رود برون دل را نجات داد ز زندان جسم، عشق خون مشک چو شود ز ختا می‌رود برون یک ساعت است گرمی هنگامه هوس زود از سر حباب هوا می‌رود برون از سختی زمانه شود چرب نرم دل نخوت به استخوان ز هما می‌رود برون این رعشه‌ای که در تن ما پی فشرده است زود این کمان ز قبضه ما می‌رود برون آرام نیست موی بر آتش فکنده را از زلف پیچ و تاب کجا می‌رود برون از رهروان عشق مجویید کجروی کی راست ز تیر قضا می‌رود برون؟ سهل است اگر به باد رود نقد جان ما قارون ز کوی عشق گدا می‌رود برون صائب ز هر طرف که صدایی شود بلند از خود دل رمیده دل می‌رود برون