صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۵

زین گریه‌ها که هست گره در گلوی من پیدا شود دو زخم نمایان به روی من نزدیک شد که جوش شکایت برآورم ظرف هزار بحر ندارد سبوی من یارب چه طالع است که هرگز خطا نشد تیر حوادث از بدن همچو موی من شد گردنم ز گردن قمری سیاهتر از بس که اشک دست نهد بر گلوی من از بی‌کسی به آینه گر روبرو شوم صد حرف سخت، آینه گوید به روی من چون صبح، چاک سینه من بخیه گیر نیست عیسی مکن به رشته مریم رفوی من عقلم برون نمی‌رود از سر به زور می خالی نمی‌شود ز فلاطون کدوی من آیینه‌ام ز گرد کدورت برهنه است پیوسته صاف می‌گذرد آب جوی من هر چند خاکمال مرا داد روزگار راضی نشد به ننگ طلب آبروی من صائب ز بس که حرف گل روی او زدم صد عندلیب مست شد از گفتگوی من