صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۷

دل می‌برد ز قند مکرر کلام من نی می‌کند به ناخن شکر کلام من در قطع ره ز جادو بود خضر بی‌نیاز از راستی غنی است ز مسطر کلام من در گفتگوی نازک من نیست کوتهی از مد مانوی است رساتر کلام من در یک نفس ز مصر به کنعان کند نزول چون بوی یوسف است سبک پر کلام من یک روز (ه) چون کبوتر بغداد می‌رود از باختر به کشور خاور کلام من از گوش پیشتر به دل مستمع رسد از دلپذیریی که بود در کلام من از خلق در حجاب سیاهی نهفته نیست از آب زندگی است روانتر کلام من صور قیامت است مرا کلک خوش صریر دارد نمک ز شورش محشر کلام من کاغذ حریف آتش سوزان نمی‌شود دفتر کند ز بال سمندر کلام من بر سنگ می‌زنند ز دلهای همچو سنگ هر چند قیمتی است چو گوهر کلام من از مدح و هجو و هزل و طمع شسته‌ام ورق پند و نصیحت است سراسر کلام من نسبت به فکرهای قدیدش مکن که هست از تازگی چکیده کوثر کلام من اندیشه‌اش ز ناخن یأجوج دخل نیست باشد متین چو سد سکندر کلام من چون مار پا به راه نهد کشته می‌شود انگشت اعتراض منه بر کلام من گردید خشک همچو صدف پوست بر تنم تا گشت آبدار چو گوهر کلام من یک نقطه خرده بین نتواند به سهو یافت هر چند پیچ و تاب زند در کلام من ای وامصیبتاه که شد خرج مردگان چون حافظ مزار سراسر کلام من صائب چو آفتاب ز دل تا نفس کشید آفاق را گرفت سراسر کلام من