صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۸۶

عرض صفا به اهل هنر می‌کنی مکن پیش کلیم دست بدر می‌کنی مکن صدق عزیمت است دلیل ره طلب تو سست عزم، عزم دگر می‌کنی مکن قطع ره طلب به تأمل نمی‌شود در پیش پای خویش نظر می‌کنی مکن چون سیل، بی‌ملاحظگی خضر این ره است این راه را به قاعده سر می‌کنی مکن فکر و خیال محرم این شاهراه نیست هر دم خیال (و) فکر دگر می‌کنی مکن بی‌جذبه آفتاب دلیلت اگر شود از خود سفر به نور شرر می‌کنی مکن در ره شکنجه‌ای بتر از کفش تنگ نیست با خوی بد هوای سفر می‌کنی مکن در قلزمی که یکجهتان دم نمی‌زنند هر دم زدن هوای دگر می‌کنی مکن آزادگان چو سرو به یک جامه قانعند هر روز یک لباس به بر می‌کنی مکن از رشک عشق، غیرت حسن است بیشتر در ماه و آفتاب نظر می‌کنی مکن اکنون که برد بی‌خبری هر چه داشتیم ما را ز حال خویش خبر می‌کنی مکن پاس شکوه فقر و قناعت نگاه دار در پیش گنج، دست به زر می‌کنی مکن صائب یکی ز حلقه به گوشان زلف توست او را نظر به چشم دگر می‌کنی مکن