صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش دریوزه فروغ ز شمس و قمر مکن خواهی که چون شکوفه ازین باغ برخوری با خاک ره مضایقه سیم و زر مکن پای حنا گرفته به جایی نمی‌رسد از خود برون نیامده عزم سفر مکن تا دیده‌ات ز نور یقین غیبت بین شود در عیب مردم و هنر خود نظر مکن این آن غزل که اهلی شیرین کلام گفت می‌در پیاله نوبت من بیشتر مکن در کارزار عشق حدیث جگر مکن با تیغ آفتاب ز شبنم سپر مکن بی‌بادبان سفینه به ساحل نمی‌رسد زنهار ترک ناله و آه سحر مکن جوش بهار آبله در خار بسته است ای سست رگ، ملاحظه از نیشتر مکن خون را نشسته است به خون هیچ ساده دل می‌در پیاله من خونین جگر مکن از ماجرای پشه و نمرود پند گیر در هیچ دشمنی به حقارت نظر مکن گر آه سردی از جگر اینجا کشیده‌ای از آفتابروی قیامت حذر مکن