صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۵

چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن راهی که مشکل است ز همت سمند کن این راه دور بیش ز یک نعره وار نیست ای کمتر از سپند، صدایی بلند کن خون می‌خورد ز شوق لقای تو جوی شیر از تنگنای نی سفری همچو قند کن این کارخانه‌ای است که خون شیر می‌شود هر چیز ناپسند تو باشد پسند کن این ناخنی که بر جگر ما فشرده‌ای از بهر امتحان به دل سنگ بندکن ای آن که سنگ را به نظر لعل می‌کنی بخت مرا به نیم نظر ارجمند کن از دست خود مده طرف احتیاط را از گرگ بیشتر، حذر از گوسفند کن نقد دو کون در گره آستین توست بخت بلند خواهی، دستی بلند کن هر کس به قدر همت خود کرد ریزشی صائب تو نیز دانه دل را سپند کن