صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۳

ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن از روی گرم خود بط می‌را کباب کن زان پیشتر که یاسمن صبح بشکفد خود را به یک پیاله گل آفتاب کن چون غنچه تا به چند توان پوست خنده زد؟ از یک پیاله همچو گلم بی‌حجاب کن آواز می‌مباد به گوش عسس خورد وقت خروس خوان بط می‌پر شراب کن چون برق، فیض صبح عنان ریز می‌رود ساقی تو هم به گرمی صحبت شتاب کن از روی آفتاب قدح چشمی آب ده چندین هزار خانه تقوی خراب کن آیینه شکسته زمین را فرو گرفت آن روی آتشین، نفسی بی‌نقاب کن شمشیر آبدار چو موج از میان بکش روی محیط صاف ز نقش حباب کن ای آن که می‌دوی به سر زلف چون نسیم اول دهان زخم پر از مشک ناب کن بر روی فرد باطل کثرت قلم بکش مشق تجرد از نقط انتخاب کن صائب بگیر رطل گرانی سبک ز من عقل سبک عنان را پا در رکاب کن