صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۶۵

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن کاین صید رام می‌شود از وا گذاشتن بی‌انتظار دامن ساحل گرفتن است چون موج دست بر دل دریا گذاشتن دل را ز اشک تلخ سبکبار می‌کند سر بر خط پیاله چو مینا گذاشتن دیوانه‌ای، ز سنگ ملامت متاب روی بازیچه نیست سلسله بر پا گذاشتن تا هست سنگ در کف طفلان شهر و کوی دیوانگی است روی به صحرا گذاشتن ای عشق، خود بگوی کز انصاف دور نیست ما را به اختیار خرد واگذاشتن؟ در عالمی که عبرت ازو موج می‌زند نتوان مدار خود به تماشا گذاشتن سرسبز باد خامه صائب که حق اوست سر در ره سخن عوض پا گذاشتن