صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۰

هلاک جلوه برق است آشیانه من بغل چو موج گشاید به سیل خانه من خراب حالی ازین بیشتر نمی‌باشد که جغد خانه جدا می‌کند ز خانه من سیاه مستی من رنگ بست افتاده است خمار صبح ندارد می‌شبانه من ز بس گزیده ز دلگیری وطن شده‌ام زبان مار بود خار آشیانه من روانی سخن من ز هم خیالان نیست ز موج خویش چو دریاست تازیانه من چراغ دولت ابر بهار روشن باد! که چون صدف ز گهر ساخت آب و دانه من به ابر قطره دهم سیل در عوض گیرم ز خرج، بیش چو دریا شود خزانه من مرا ز خاک به اندک توجهی بردار چو تیر کج مگذر راست از نشانه من ز گریه‌ای که مرا در گلو گره گردد سپهر سفله کند کم ز آب و دانه من گرفته بود جهان را فسردگی صائب دماغ خشک جهان‌تر شد از ترانه من