صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۴۵

صبا برون نرود از غبار خاطر من فزون ز برگ درخت است بار خاطر من در آسمان بنشیند به خاک، تیر شهاب چنین بلند شود گر غبار خاطر من ز تازه رویی من باغ اگر چه سیراب است ز بار سرو فزون است بار خاطر من عرق به چهره صافت، که چشم بد مرساد! نمونه‌ای است ز صبر و قرار خاطر من سحاب گرد یتیمی ز روی گوهر شست همان غبار بود پرده دار خاطر من عیار خاطر صافم اگر نمی‌دانی بگیر از آینه خود عیار خاطر من به تنگدستی و بی‌حاصلی خوشم صائب چو سرو بی‌ثمری نیست بار خاطر من