صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۴۰

قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن بکش به جیب سر خود کلاهداری کن به هر چه می‌کشدت دل درین سرای سپنج به تیغ قطع تعلق نگاهداری کن نهاده‌اند ترا لوح خاک ازان به کنار که گوشه‌ای بنشین مشق خاکساری کن گرت هواست که در وصل آفتاب رسی به وقت صبح چو گردون ستاره باری کن به کوه، موجه دریا چه می‌کند صائب؟ علاج خصم سبکسر به بردباری کن