صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۳۶

بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن ببند در به رخ کاینات و وحدت کن نه‌ای شریفتر از کعبه، ای لباس پرست به جامه‌ای که به سالی رسد قناعت کن چه گل در آب به تعمیر کعبه می‌گیری؟ خراب گشته دلی را برو عمارت کن ز اشک و چهره ترا داده‌اند آب و زمین برای توشه فردای خود زراعت کن چو آفتاب به قرصی اگر رسد دستت ز گرد خوان فلک، ذره ذره قسمت کن دمادم است که طبل رحیل ساز شده است به هر تپیدن دل فکر کار رحلت کن لباس عافیتی به ز خاکساری نیست به این لباس سبک از جهان قناعت کن چو سرو و بید به برگ از چمن مشو قانع مگر به میوه توانی رسید، غیرت کن فریب شهرت کاذب مخور چو بی‌دردان به جای تربت مجنون مرا زیارت کن نمک به دیده من شورفکر ریخته است ترا که درد سخن نیست خواب راحت کن حریف سنگ حادث نمی‌شوی صائب درآ به عالم بی‌حاصلی، فراغت کن