صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۳۲

نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن شکسته قلم صنع را تماشا کن مشو غبار دل خلق چون کتابت خشک به اهل عشق در ایام خط مدارا کن پیاله از قدح لاله می‌توان کردن بگیر گردن مینا و رو به صحرا کن نمی‌توان دل صد چاک را به سوزن دوخت علاج رخنه دل را به درد صهبا کن مشو مقید همراه اگر چه توفیق است سفر جریده ازین خاکدان چو عیسی کن مس از معامله کیمیا زیان نکند وجود ناقص خود را به هیچ سودا کن خلاف نفس کلید در بهشت بود به هر چه نفس تولا کند تبرا کن جمال یوسفی از کلک صنع می‌ریزد همین تو دیده یوسف شناس پیدا کن به کوه صبر توان جان و موج حادثه برد برای کشتی خود لنگری مهیا کن نهنگ عشق به هر چشمه‌ای نمی‌گنجد ز کاوکاو دل خویش را چو دریا کن بهانه جوست حیا در نقاب پوشیدن به احتیاط به رخسار او نظر وا کن خمار و نشأه ز یک چشمه آب می‌نوشند به درد و صاف جهان سینه را مصفا کن نمی‌توان به قدم قطع آسمان‌ها کرد ز شوق، بال و پری چون نسیم پیدا کن حریف آبله دل نمی‌شوی صائب ز تنگنای صدف روی خود به دریا کن