صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۶

گشوده است در فیض رخنه دیوار به باغبان چه ضرورست دردسر دادن؟ صدف ز دیده دریانژاد من دارد ز ابر آب گرفتن، عوض گهر دادن کمینه بازی مژگان خونفشان من است عنان چو موج به دریای پر خط دادن چو سایه سرو نهاده است سر به دنبالش که یاد گیرد ازو پیچش کمر دادن ترا که نامه بری هست چون فغان صائب چه لازم است کتابت به نامه بر دادن؟ به رنگ بی‌جگران رگ به نیشتر دادن بود به دشمن خونخوار خود جگر دادن به قیمت گل و می‌ده اگر زری داری که بهترین هنرهاست زر به زر دادن گل سر سبد بوستان خلق من است چو نخل سنگ بر سر خوردن و ثمر دادن ز پرفشانیم‌ای شمع رو چه می‌تابی؟ به من نخست نبایست بال و پر دادن چه طعن لغزش مستانه می‌زنی بر من؟ به من ز دور نبایست بیشتر دادن