صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۰

اگر چه خاک کند کشته از نظر پنهان ز کشتگان تو شد خاک سر به سر پنهان ز لفظ، معنی نازک برهنه‌تر گردد کجا به زلف شود موی آن کمر پنهان؟ همیشه محو پریخانه سلیمان است سری که شد ز خیال تو زیر پر پنهان چنان که چشمه ز سنبل نهان شود، شده است ز خوابهای پریشان مرا نظر پنهان چو در نقاب رود حسن، ناامید مباش که در شکوفه بود میوه‌های‌تر پنهان مرا ز دیدن پنهان یار ظاهر شد که کرده در دل او ناله‌ام اثر پنهان گسستن است چو آخر مآل پیوستن چه سود ازین که شود رشته در گهر پنهان؟ ز خانه چون مه شبگرد من برون آید ز هاله ماه شود در ته سپر پنهان مرا به قاصد و پیغام و نامه حاجت نیست که از دلش به دلم می‌رسد خبر پنهان ز خنده کردن رسوای غنچه شد معلوم که زیر پوست نماند نشاط زر پنهان اگر رسم به زمین بوس بیخودی چه عجب که عمرهاست ز خود می‌کنم سفر پنهان ز حرص، بال و پر جستجو برون آرد اگر چه مور شود در دل شکر پنهان ز چرب نرمی گردون فریب لطف مخور که هست در دل این موم نیشتر پنهان ز بوی سوختگی در میان بازارم اگر شوم به دل سنگ چون شرر پنهان ز چشم شور شود تلخ زندگی صائب صدف ز بحر ازان می‌کند گهر پنهان