صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۰۴

به شکر این که نه‌ای، ای صراحی از دوران به پای خم برسان سجده‌ای ز مخموران ز لاف دیده وری بی‌بصر به چاه افتد فزاید از ره نارفته کوری کوران ز مال، تلخی حسرت بود نصیب حریص ز نوش خویش بود نیش رزق زنبوران همین بس آفت نخوت که در زمان حیات ز سرکشی علف دوزخند مغروران به روزگار خط امیدهاست عاشق را که وقت شام بود صبح عید مزدوران خط تو در دل من حشر آرزوها کرد که در بهار برآیند از زمین موران حجاب نیست ز ارباب عقل مجنون را نمی‌کشند خجالت ز بی‌بصر عوران دلم ز ناخن دخل حسود می‌لرزد چنان که از نگه خیره روی مستوران ز قرب مردم دنیا کناره کن صائب که دل سیاه کند صحبت خدادوران