صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳

چون ز می‌افروختی آن عارض پر نور را داغ بی‌تابی چراغان کرد کوه طور را از سر پر شور ماای عقل ناقص در گذر پاسبانی نیست حاجت خانه زنبور را بر گل رخسار او آن خال دلکش را ببین بر کف دست سلیمان گر ندیدی مور را بلبل بی‌شرم گرم ناله بیجا گشته است عاشق خاموش باید غنچه مستور را ای خط بی‌رحم، دست از دانه خالش بدار از نظر پنهان مکن، دلخوش کن صد مور را پیش ازین خالش چنین بی‌رحم و سنگین دل نبود خط مشکین کرد خاک آلود این زنبور را درد را با دردمندان التفات دیگرست با سر بندست پیوند دگر ساطور را هر متاعی را خریداری است صائب در جهان بهر زخم عاشقان دارد قیامت شور را