صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۹۵

اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون این گل از دامن صحرای دل آید بیرون سالها غوطه به خوناب جگر باید خورد تا ز دل یک نفس معتدل آید بیرون می‌رود منفعل از مجلس مستان خورشید هر که ناخوانده درآید خجل آید بیرون نیست ممکن که ز همصحبتی آب روان سرو را پای اقامت ز گل آید بیرون شیشه چرخ به جان سختی خود می‌نازد چه تماشاست که آن سنگدل آید بیرون! پرده داغ دریدن گل بی‌ظرفیهاست لاله از تربت ما منفعل آید بیرون چه کند آتش دوزخ به جگر سوخته‌ای که ز دیوان قیامت خجل آید بیرون تن پرستان همه مشغول تماشای خودند تا که از خود به تماشای دل آید بیرون؟ بگذر از دردسر سوزن عیسی صائب غم نه خاری است که از پای دل آید بیرون