صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۸۸

غم دنیا نبود در دل دیوانه من دیو را راه نباشد به پریخانه من من و سیری ز عقیق لب خوبان، هیهات خشکتر می‌شود از می‌لب پیمانه من بر سیه خانه لیلی نزد برق اینجا به چه امید کند نشو و نما دانه من می‌کند سیل فرامش سفر دریا را دلنشین است ز بس گوشه ویرانه من از گهر حوصله بحر نمی‌گردد تنگ سنگ طفلان چه کند با دل دیوانه من؟ کی شود جامه فانوس حجاب من و شمع؟ پرده شرم نشد مانع پروانه من از فروغش جگر ابر گریبان زد چاک با صدف تا چه کند گوهر یکدانه من خم می‌را که زمین گیر گرانجانی هاست آسمان سیر کند نعره مستانه من عاقبت پیر خرابات ز بی‌پروایی ریخت پیش بط می‌سبحه صد دانه من نیست ممکن که نبازد دل و دین را صائب هر که آید به تماشای صنمخانه من