صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۸۶

دلنشین است ز بس گوشه غمخانه من می‌رود رو به قفا سیل ز ویرانه من ندهد تن به کشاکش دل دیوانه من چون کمان زور بود قفل در خانه من باد دستی گره از خرمن من واکرده است جمع در حوصله مور شود دانه من می‌شود نخل برومند سبکبار از سنگ سخن سخت گران نیست به دیوانه من منم آن طایر رم خورده ز پرواز که شد ریزش بال و پر خویش پریخانه من غافل از حق به گرفتاری دنیا نشوم گره دام بود سبحه صد دانه من شمع سرگرم ز بی‌تابی من می‌گردد گردش جام بود گردش پروانه من چرخ سنگین دل اگر تیغ به فرقم بارد سایه بید بود بر سر دیوانه من نیست بی‌چاشنی مهر و محبت سخنم گوش را تنگ شکر می‌کند افسانه من می‌شود صورت دیوار ز حیرت صائب هر که آید به تماشای صنمخانه من