صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۸۴

می‌کند آن که علاج دل بیچاره من کاش می‌داشت خبر از دل آواره من از تماشای دو عالم نشود سیر نگاه هر که گردید بدآموز به نظاره من بس که سیراب شد از گریه من، می‌آید کار سنگ یده از مهره گهواره من باده آتش، پر پروانه بود پرده شرم این سخن را بچشانید به میخواره من صائب از اهل وفا پاک شد آفاق و هنوز از جفا سیر نشد یار جفاکاره من